Stopinie

Opinie over alles

Help! De sneeuw is op!

Eigenlijk heb ik nooit goed begrepen wat er nou zo leuk is aan skieën. Helemaal ingepakt als een onbeweegbare mummie lijkt me al niet comfortabel. Om dan ook nog op twee latjes te staan, met een lift de berg op te gaan om vervolgens met ijzige kou die berg af te glijden, lijkt mij niet bijzonder leuk.

Wanneer mensen een dag in de file gaan staan om bij die halve meter vers gevallen sneeuw te komen snap ik al helemaal niet. Vooral wanneer dezelfde mensen klaagden over de sneeuw en ijs in hun eigen kikkerlandje. Ze waren o zo blij toen het ging dooien en het voorjaar eindelijk weer in aantocht was. Dus waarom naar een onherbergzaam oord afreizen?

Zodat je alleen kan zijn op plekken waar niemand anders normaal komt. Waar we de woeste natuur trotseren, met gevaar voor eigen leven. Die overwinning geeft natuurlijk een geweldig gevoel. Je hebt gevochten tegen het geweld van de natuur en gewonnen. Het liefst ook als enige. Dat je alleen op die ongerepte vers gevallen sneeuw gaat skieën, wetende dat je je been kan breken en dat je overwinnend en glijdend beneden bent gekomen. Samen met die 180.000 andere Nederlanders waarmee je in de file stond.

Dat begrijp ik dus nog steeds niet. Laat mij maar lekker bergen beklimmen of parachute springen. Daarvan begrijp ik tenminste de kick die je ervan krijgt.

 

Valentijnsdag: Commercieel of Romantiek

Afgelopen week hebben een aantal mensen aan mij gevraagd wat ik met valentijnsdag ga doen. Een redelijk logische vraag wanneer vrienden weten dat je al een paar jaar een relatie hebt. Maar toch vraag ik me af waarom die vraag gesteld wordt. Hebben ze zelf geen inspiratie? Of twijfelen ze of ze het überhaupt wel zouden moeten vieren vanwege de commerciële aspecten? Toch vind ik het een beetje een beladen vraag.

De singles onder ons lijken behoorlijk onder druk te staan. Ze horen over valentijnsplannen en voelen misschien toch een klein vleugje jaloezie. De wel gerespecteerde mening wordt uit de kast getrokken en valentijnsdag is een commerciële uitvinding.

Voor de redelijk prille relaties is de druk ook redelijk hoog met Valentijn. De man hoort exact te weten wat de vrouw van hem verwacht om haar te verrassen op 14 februari. En de vrouw hoopt op haar beurt dat hij het kan waarderen waar zij hem mee verrast.

Ook voor vergevorderde relaties is de druk enigszins hoog. Vooral wanneer de relatie tot een sleur geworden is. Date night is natuurlijk al ingevoerd, maar de verwachtingen van beide partijen voor Valentijn zijn dan wel redelijk hoog. Het is natuurlijk een uitgelezen moment om uit die sleurspiraal te komen en te laten zien hoeveel je elkaar waardeert.

Wanneer je relatie alweer een paar jaartjes telt en je voorbij het prille bent, maar nog voordat het een sleur is kan het geoorloofd zijn om te denken dat Valentijn niets anders is dan geldklopperij. Het is zeker het makkelijkst. Een paar jaartjes ben je vrij van de druk om iets te bedenken met Valentijn. Dan komt voorzichtig de vraag aan je partner: ‘Gaan we dit jaar iets doen met Valentijn?’

Van mijn vriendinnen vermoed ik dat zij ook toch wel verrast willen worden met Valentijn. Ook van mijn single vriendinnen denk ik dat ze op z’n minst een kaartje verwachten, want wie vind nu werkelijk dat het enkel een marketing strategie is? Stiekem hoop ik dinsdag ochtend toch ook wel verrast te worden. Een ontbijtje op bed doet het altijd goed. Gezellig een dagje samen iets ondernemen. Of een uitgebreid diner en samen op de bank een romantisch filmpje kijken. Dit jaar kunnen de mannen denk ik deze Valentijn het beste ‘The Bodyguard’ met Whitney Houston gaan huren, met een rood met hartjes bedekte doos tissues.

Wat is jouw sneeuwmoment?

Eindelijk vriest het en heeft het gesneeuwd. In het begin is het even afzien, maar na een paar dagen vorst slaat onze stemming om. Eerst hopen we nog dat het snel weer gaat dooien, zodat de lente kan komen. Maar op een gegeven moment is er een omslag. We hopen ineens dat het langer blijft vriezen. De Nederlandse schaatskoorts heeft dan eindelijk toegeslagen.

Opeens ging het sneeuwen en alles werd bedekt met een glinsterend wit dek. De schaatskoorts had mij nog niet helemaal te pakken en de sneeuw vind ik altijd geweldig. Heel even staat de wereld stil en alles is veranderd. Mensen worden behulpzamer en vriendelijker. Ze helpen een oud mannetje dat uit gegleden is weer overeind en geven hem een arm om bij zijn bestemming te komen. Met zo’n wit pak sneeuw ziet alles er ook vrolijker uit. De bomen zijn versierd met witte takken en ’s avonds geven de straten licht. En met de zon erop glinsteren de sneeuwvlokjes je tegemoet. Totdat het tot een vieze bruine drek gelopen is, maar tot die tijd is het vrolijke en vredig vertoeven in de sneeuw. Een lichtpuntje in de winter. Nog even zo vlak voor de lente. En dan langzaam begin ik het jammer te vinden dat er sneeuw op het ijs ligt. De schaatskoorts heeft dan eindelijk volledig toegeslagen.

Voor mij is het alweer een paar jaartjes geleden dat ik geschaatst heb. De winters zaten niet mee en mijn drukke leventje ook niet. Dus gister voor het eerst sinds een aantal jaar weer op het ijs, met nieuwe schaatsen. Ik had mij super warm aangekleed en voelde me net een ingewikkelde mummie. Even bedacht ik me nog waarom ik dit zo graag weer wilde. Eenmaal op het ijs was het geweldig. Midden op een bijna lege plas staan. Het kraken onder je ijzers en met de wind langs je met-een-muts-bedekte oren van de ene kant naar de andere kant van de plas schaatsen. En na het schaatsen heerlijk binnen een kop warme chocolademelk met slagroom. Na zo’n tijd niet meer geschaatst te hebben had ik enorme spierpijn verwacht in mijn benen en vooral mijn kont. Eenmaal thuis moest ik mezelf eerst weer goed opwarmen. Helaas begon toen al de spierpijn. Alleen niet in de verwachte ledematen. Mijn schouders continue optrekken om mij te weren tegen de kou, ondanks warme kledij, deden eenmaal thuis ontzettend pijn. Het schaatsen ging weer prima, net als fietsen, nu nog leren ontspannen wanneer ik stil sta.

De beste indeling voor je smartphone

Iedereen kent wel iemand uit zijn omgeving die een totale control freak is. Een persoon die graag alles zelf doet en dat ook allemaal perfect lijkt te willen hebben. De behoefte om over elk aspect van het leven zeggenschap en verantwoordelijkheid te willen is bij zo’n persoon bijzonder groot. Het is ook best logisch want als je wil dat iets goed gedaan wordt kan je het beter zelf doen.

Je begint op jonge leeftijd met iets kleins. Zoals tijdens gym maar zelf de bal nemen en scoren. De eer die je er voor krijgt is ook zeer verslavend. Het idee dat je alles beter zelf kan doen is geboren. Wanneer er dan een keer iets fout gaat is het nooit je eigen schuld. Iemand heeft je tegen gewerkt of de omstandigheden waren niet gunstig. En het idee dat je het zelf beter kan is in stand gehouden.

In het begin lijkt het nog dat je alles in de hand hebt, maar langzaam glippen dingen uit je vingers. Je komt erachter dat een nieuwe collega een paar van jouw taken toegewezen krijgt en je zal ze met tegenzin uit handen moeten geven. De collega is nieuw en heeft een eigen manier van doen. Al jouw goede adviezen worden in de wind geslagen en je kan er niets aan doen, hoe hard je het ook probeert. De enige manier om die pijn te verzachten is de verantwoordelijkheid die je nog hebt uit te breiden bij anderen. De hand van een controle freak reikt dan soms best ver.

Na afloop van een etentje, wanneer ik samen met vrienden aan tafel ieder voor zich wilde afrekenen, kwam de smartphone te voorschijn om dit keer als rekenmachine te dienen. De serveerster wilde naast de verantwoordelijkheid van het afrekenen ook de zeggenschap over het indelen van de smartphone. Half over twee tafels leunend wist zij wel even wat beter was voor de telefoongebruiker. Haar indeling van de icoontjes op de smartphone was verre weg de beste. Ze had namelijk heel toevalig dezelfde en wist met handen en voeten te vertellen hoe het ingedeeld moest worden. Uiteraard werd haar advies in de wind geslagen. Ik stel me voor dat het een pijnlijke ervaring voor haar moet zijn geweest.

Ben je verliefd?

Verliefd zijn is een geweldig gevoel. Je krijgt een overdosis van het stofje endorfine en we voelen ons heerlijk. Alleen hetzelfde stofje komt ook vrij na het sporten en het eten van chocolade. Dus hoe weten we nou wanneer we echt verliefd zijn? Na een aantal dates is het mogelijk het heerlijke gevoel, dat we voelen wanneer je samen bent, te herkennen. Ook het gevoel dat je continu samen wilt zijn en alsmaar aan die persoon denkt kan een indicator zijn. Maar hoe zit het dan met iemand die je net hebt leren kennen?

Wanneer je iemand ontmoet voor de eerste keer, zijn de eerste indrukken toch meestal doorslaggevend. Zelf begin je de date met een palet aan emoties. Je bent wellicht zenuwachtig en gaat daarom meer praten dan gewoonlijk of juist andersom. Natuurlijk wil je heel graag dat het uitloopt op een tweede date. We zetten gedreven ons beste beentje voor. Rennend en vliegend maken we ons klaar en rijden we door het verkeer om op tijd en goed verzorgd te arriveren. Je hartslag gaat omhoog en je voelt een prettige spanning in de hoop dat je goed bevalt en visa versa.

Wanneer op je date die ander er niet uit ziet als een poedel denk je dat er hoop is. Je gaat letten op die dingen waardoor je die persoon hoger gaat waarderen. Je hart gaat sneller kloppen wanneer hij de deur voor je open houdt. Of wanneer ze lacht om je grap. Er lijkt zelfs een klik te zijn en de date lijkt perfect. We gaan bijna geloven dat de liefde-op-het-eerste-gezicht-mythe voor ons wel weggelegd is. Naarmate de date ten einde loopt voel je je prettiger en vrolijker. En zodra we thuis zijn is er nog een overgebleven ‘high’ die we toeschrijven aan het feit dat hij de ware is. Hierdoor verwachten we zelfs een telefoontje binnen drie dagen voor een tweede date.

Na drie dagen heb je nog steeds niets gehoord en vraag je je af of jijzelf niet de stoute schoenen moet aan trekken. Maar uit angst om een blauwtje te lopen ondernemen we niets en wachten we nog maar een dag af. We eten uit frustratie nog wat chocolade, lopen nog een extra rondje hard en gaan gezellig een avondje squashen. De frustratie is afgenomen en we voelen ons net zo happy als voor de date.

Mijlpalen

In de Romeinsetijd maten ze de grens met mijlraden. Arbeiders liepen met een groot rad mijl na mijl de nieuwe grens op te meten. Bij elk gemeten mijl werd een paaltje in de grond geslagen. Het was een eervolle en belangrijke baan. Ze werden zelfs bewaakt door soldaten. Aan het eind van de dag werden de hoeveelheid paaltjes doorgegeven aan de Landvoogd, die de resultaten weer door moest geven aan de Keizer.

Het is goed voor te stellen dat de keizer zich trots voelde wanneer hij zijn beoogde doel behaald had. Wij voelen ons toch ook trots wanneer we onze mijlpalen bereikt hebben? Wanneer we 30 jaar worden voelen we ons toch wel een beetje trots. Ookal lijkt het alsof een groot deel van ons leven al achter ons ligt.

Als ik het een beetje goed gemanipuleerd heb wordt deze blog mijn 100ste tweet. Op een vreemde manier ben ik wel trots dat ik die mijlpaal gehaald heb. Ik heb er al een paar dagen naar uit gekeken. Het opschrijven van deze gebeurtenis is als een paaltje slaan bij deze mijl. Omdat ik verder geen dagboek bij houd gaan de meeste mijlpalen in mijn leven onopgemerkt voorbij. Na een paar jaar tenminste. Ik kan bijvoorbeeld niet mijn eerste keer op schaatsen herinneren. Of mijn eerst verzonden email, zo lang geleden. Ik vraag me af of ik dat op geschreven zou hebben, had ik wel een dagboek bij gehouden.

Wat ik me wel goed kan herinneren zijn gebeurtenissen waar sterke emoties aan verbonden zijn. Zoals die keer dat het helemaal mis ging tijdens mijn eerste baantje. Het was alleen niet mijn eerste dag. Die eerste dag kan ik me totaal niet meer herinneren. Ook het behalen van mijn nieuwe doel, na die rampzalige dag, om rampen te voorkomen kan ik me niet herinneren. En ja ik heb dat doel wel behaald, omdat ik niet opnieuw het doel aangepast heb.

Toch heb ik mijn volgende doel alweer gesteld. Ik verwacht dat ik wederom trots zal zijn wanneer ik die haal.

Smartphone oplossingen

Ze zeggen dat een goede buur beter is dan een verre vriend. Alleen je verre vriend komt wel een stuk dichterbij met social media op je smartphone. Terwijl je zelf steeds verder weg komt te staan van die goede buur. Ook vervreemden we steeds meer van onze vrienden die dichtbij genoeg wonen. Steeds vaker krijgen onze vrienden op social media voorrang over vrienden die voor onze neus staan.

Tijdens etentjes ligt de smartphone naast ons bord, te wachten op een belletje vanwege een reactie op een eerder bericht. Een gesprek wordt abrupt onderbroken voor een reactie van een bevriende vage kennis. Op feestjes wordt er snel even informatie opgezocht om ons gesprek te ondersteunen en worden dan even snel afgeleid met een leuke tweet. Wanneer we het gesprek willen hervatten verbaast het ons dat die persoon inmiddels in gesprek is met iemand anders. Jammer, want we hadden die tweet graag willen delen met anderen, zodat ze ook konden lachen. Alleen het voorlezen van grappige tweets is hetzelfde als een cabaretier herhalen. Je had erbij moeten zijn.

Ondertussen hebben we het boeiende gesprek gemist. Dus tweet’en we maar waar we zijn of spelen een potje Wordfeud en uiteindelijk gaan we eerder naar huis.

Met de volgende uitnodiging overwegen we om niet weer naar zo’n saai feestje te gaan. Wanneer we eenmaal thuis zijn plaatsen we een bericht over het feestje op Facebook. De hele wereld heeft kunnen zien dat we er waren en wat we er van vonden. Toch reageert de persoon die we eigenlijk wilde bereiken niet. Nu we toch bij de reacties kijken valt het ons op dat er een paar zijn die al een tijd niets meer van zich hebben laten zien. Terugdenkend zijn die personen ook niet echt boeiend geweest. Met een makkelijke click op de ‘ontvriend’ knop worden deze verre vrienden verwijderd.

Jammer dat ‘ontvrienden’ in het echt grotere consequenties heeft.

Zombie leert instappen

Met de trein op een vroege morgen op een doordeweekse dag is wel het ergste wat er is. Niet dat het in de auto in de file beter is, maar ik voel me tenminste geen sardientje. Zo’n heel klein visje, gevangen in een net om vervolgens keurig op een rijt in een blikje gepropt te worden.

Het begint al op het perron. Al die mensen die daar maar half wakker voor zich uit staren. Slalommend zoek je zelf ook een plekje om gedachtenloos te staan wachten op de trein. Vervolgens beginnen deze zombies al te drommen bij verwachte ingangen zodra de trein in het zicht komt. Dit op zich is al een wonderbaarlijke gebeurtenis. Een enkeling die toevalig die kant op gericht is, ziet de trein en komt gestaag in beweging.Hierdoor ontstaat een soort golf van geanimeerde handelingen die slaperige mensen naar de rand van het perron voort beweegt. Zelfs het duwen de trein in, een zitplaats vinden voor de enkele gelukkigen gebeurt volledig in een staat van automatisme. De treinreis zelf zal hen niet wakker maken. Het is niet bepaald energerend in zo’n monsterlijk geel rijtuig. Waar iedereen een strijd lijkt te leveren tussen verder slapen en het in de gaten houden van de juiste halte. Sommige verliezen deze strijd en bezorgen hilariteit voor de winnaars. Dit zijn alleen uitzonderlijke momenten.

Het gros van deze mensen is nog steeds dag in dag uit een robot op standby. Die in de meeste gevallen pas geactiveerd worden wanneer ze op de toegewezen stoel op hun bestemming zitten. Om daar op geïndividualiseerde wijze hun geleerde truckjes te laten zien. Wanneer we onze truckjes goed uitgevoerd hebben worden we beloond met onze vrije tijd. Die we doorgaans invullen met doelloos op de bank zitten kijken naar mensen die we meer waarderen dan onze soortgenoten in de trein. Mensen die het bereikt hebben om op tv te kunnen verschijnen, die hun dromen verwezenlijken. Mensen die hulpvaardig zijn. Mensen die waarschijnlijk ook ’s ochtends vroeg de trein moeten halen om op hun werk te verschijnen.

Twee keer ontmaagd

Ik snap niet waarom Hazel opschept dat ze twee maal ontmaagd is. Mijn eerste keer was niet echt om over naar huis te schrijven. Zo ver ik begrepen heb is de eerste keer over het algemeen niet erg bevredigend. De meesten beschrijven het als niet wat ze hadden verwacht tot uitermate teleurstellend.

Een teleurstelling komt meestal uit een verstoord verwachtingspatroon. Nu had ik voor mijn eerste keer best hoge verwachtingen. Uiteindelijk zijn mijn verwachtingen aangepast. Ik vraag mij daarom af of Hazel’s tweede ontmaagding beter was wanneer zij eenmaal wist wat ze kon verwachten. Maar zoals altijd passen we onze verwachtingen weer aan en hopen we dat onze dromen waarheid worden. We hopen dat we de liefde van ons leven ontmoeten. We hopen dat we die promotie krijgen. We hopen zelfs dat de NS op tijd rijdt. Soms is het alleen ijdele hoop. En voor de meeste dingen waarop we hopen zullen we onze verwachtingspatronen moeten aanpassen om niet al te teleurgesteld te worden.

Kijk niet terug naar de teleurstelling van gister, maar leef met de dromen van morgen. Zo gaat het spreekwoord. Alleen kunnen we morgen niet opnieuw ontmaagd worden. In de meeste gevallen zal het altijd een betreurde ervaring blijven.

Van one night stand tot de liefde van je leven

We gaan regelmatig uit in het weekend of hebben dat gedaan. We strijken onze veren goed en bewegen in ritme op een beat. Voor mij is het alweer een tijdje geleden dat ik met vriendinnen op die manier uitgegaan ben. Tegenwoordig is mijn idee van een leuk weekend met vrienden ergens gezellig gaan drinken en praten over wat ons bezig houdt. Maar laatst ben ik weer eens als vanouds met meiden op stap geweest. En het is nog steeds zoals ik me herinner.

Op naar de gebruikelijke club waar het 6 van de 10 keer leuk is. Een gunstig plekje zoeken na tien minuten in de rij gestaan te hebben. Vervolgens wordt er wat rond gekeken, op zoek naar de liefde van je leven. Er is wat oog contact, maar uiteindelijk wordt er niets ondernomen en kijken we uit naar de volgende keer.

Dezelfde single mannen flirten van een afstandje en dezelfde single dames kijken uitdagend doch verlegen terug. De dame wacht op een man die zelfverzekerd genoeg is om na een paar flirterige blikken op ze af te stappen. De man wacht op zijn beurt af tot de dame genoeg lef heeft om op hém af te stappen. Beide seksen wachten tot grote frustratie af op enige blijk van geschikte kwaliteiten bij een mogelijke partner.

Omdat de meeste relaties – die verder gaan dan de sporadische one night stands – hun oorsprong vinden op de werkvloer is het zoeken naar de liefde van je leven op de dansvloer misschien niet de meest geschikte plek. Op de dansvloer zie je er immers net zo uit als doordeweeks. Goed bewegen op het ritme is ook de meest nuttige eigenschap binnen de relatie. We kunnen zelfs wel na één of meer avondjes op de dansvloer het karakter doorgronden van onze toekomstige liefde. Toch gaan we weer alleen naar huis en slapen we weer alleen in ons eigen bed.

Het lef om op die jongen af te stappen mag dan misschien een begeerde kwaliteit zijn, het kan misschien de volgende keer beter vertoond worden aan die leuke jongen aan het eind van de gang op kantoor.